Vrolijk? Opgewekt? Nee, de poëzie van Sasja Janssen in Happy, hoe licht van toon soms ook, laat zich alleen typeren in termen van eenzame woede en diepe melancholie. Zoals in haar ballade van een alfahulp: ‘Weer dat gelamenteer om hun moeder die het bed / met anderen houdt, de zusjes getrouwd met vreemdelingen / ik schuil in de hal met de stofzuiger.’ En ook een kalfje dient in deze bundel als dierbaar gezelschap (‘bij de mensen / kun je niet meer terecht’). Toch is Janssen er de dichter niet naar om bij de pakken neer te zitten. Happy tegen wil en dank.

Vrolijk? Opgewekt? Nee, de poëzie van Sasja Janssen in Happy, hoe licht van toon soms ook, laat zich alleen typeren in termen van eenzame woede en diepe melancholie. Zoals in haar ballade van een alfahulp: ‘Weer dat gelamenteer om hun…

Sasja Janssen – Ik trek mijn species aan

Ik trek mijn species aan

Ik trek mijn species aan gaat over het verlangen naar het begin, het sardonische genoegen van het maken en het weer kapot maken om opnieuw te beginnen, de liefde voor dichten. Hoe moet ik leven, vraagt Sasja Janssen zich af….

Sasja Janssen – Wie wij schuilen

Wie wij schuilen

Wie zijn wij? Kunnen wij onszelf verlaten? Zijn wij misbaar, maken wij de dienst uit, zijn wij een bijwerking van het heelal? Waar in ‘wij’ zit ‘ik’? In haar tweede bundel denkt Sasja Janssen hardop, zingt haar vragen, graaft ze…

Sasja Janssen – Papaver

Papaver

Alleen op het eerste gezicht is de poëzie van Sasja Janssen vrolijk en bont als een veld vol bloemen. Want wie beter kijkt, ontdekt al snel hoe vervreemdend de beelden zijn die ze gebruikt, hoe donker de wolken boven haar…

Sasja Janssen – Teresa zegt

Teresa zegt

Binnenkort meer informatie.

Sasja Janssen – De Kamerling

De kamerling

Binnenkort meer informatie.